Jak napisać przykładowe CV

Przeświadczenie Arystotelesa, że cnota jest wartością pośrednią między dwoma skrajnościami, stanowiło ośrodek greckich rozważań moralnych. Nawet tak radykalny ¡sceptyk jak Sextus Empirieus, nauczający, że doigmatyzm jest chorobą umysłową, nie wątpił w słuszność tej rady i nie wahał się stawa w jej obronie. Bogini Nemezys uosabiała sprawiedliwą karę, spadającą nieubłaganie na megalomanów, niepomnych przykazania umiaru. Łatwo logicznie doprowadzi przykazanie umiaru ad absurdum wyciągnięciem, zeń wniosku: należy by umiarkowanym w przestrzeganiu umiaru. Łatwo głosi mało przezornym wielbicielom wszelkiej wielkości, także herostra towej, że tragicznym a zarazem wzniosłym przeznaczeniem ludzkości wyżywa się w porywach potężnych, z konieczności zbawiennych i zgubnych, tym przykładowym CV niemniej faktem jest, że ludzie błądzą i grzeszą, a zarazem szkodzą sobie w wyższym stopniu brakiem umiaru niż zbytkiem jego przestrzegania. Megalomania pobudza siły twórcze jednostek i społeczeństw, a nawet niejednokrotnie rodzi wartości dodatnie, póki nie przekracza pewnych granic, póki nią owładnięci pamiętają o przestrodze Horacego: Est modus in rebus, sunt certi denique fines. Przynosi więcej szkody niż pożytku tym, którzy pod jej wpływem tracą panowanie nad sobą, przeceniają swe siły, lekceważą przeciwników, stosująśrodki nie dostosowane do zakreślonych celów. Chrześcijańska moralność oraz CV, przyznająca pokorze wysoką rangę w hierarchii cnót, kieruje się trafnym wyczuciem potrzeby przeciwdziałania rozpowszechnionej skłonności do wyuzdanej megalomanii.

Wyznawcy zarówno miłości bliźniego jak niemniej roztropnego umiarkowania zakładają, że niebezpieczeństwo, na ogół rzecz biorąc, tkwi w niedostatecznym kierowaniu się tymi motywami, a nie w przesadnym powodowaniu się nimi. Greckie naczelne przykazanie unikania nadmiaru, wyryte w kamieniu nad wejściem do świątyni w Delfach, zmierza na równi z chrześcijańskim przykazaniem miłości bliźniego do pokojowego rozwiązywania tar między ludźmi, wynikających ze sprzeczności ich popędów i uczuć. Różne są zalecane środki osiągnięcia celu, ale cel jest ten sam. Skuteczność większa tkwi w przykazaniu miłości, ponieważ apel do serca wzywa na pomoc silniej drgające struny psychiki ludzkiej. Harmonijne połączenie motywów uczuciowych i rozumowych, zawierające w sobie odrzucenie wyłącznego, zarówno woluntarystycznego, lekceważącego siły rozumu jak niemniej racjonalistycznego ugruntowania nakazów etycznych, stanowi potężną dźwignię moralności chrześcijańskiej. Wszelkie doktryny moralności politycznej muszą z istoty rzeczy nawiązać do faktu, że całe współżycie wedle nakazów wzorów CV ludzi jest splotem współdziałania i współzawodnictwa, altruizmu i egoizmu. Apostołowie chrześcijańskich wierzeń powszechnych oraz partykularyzmu zgodnego z nimi budują swą skalę wartości na przypisywaniu pierwszeństwa współdziałaniu i altruizmowi. Pragną natchnąć ludzi wzajemną sympatią i miłością, chęcią współdziałania. Wyznawcy powszechnej walki o byt, sięgającej także w głąb związków społecznych, oraz wierzeń partykularnych, antagonistycznych w stosunku do powszechnych, stawiają wyżej współzawodnictwo i egoizm; pierwsi jednostek, drudzy zbiorowy związków społecznych. Wychwalają zalety lub ograniczają się do stwierdzenia konieczności współzawodnictwa i egoizmu. Uważają, że Curriculum Vitae współdziałanie i altruizm za narzędzie usprawnienia współzawodnictwa i osiągnięcia egoistycznych celów. Szermierze wierzeń partykularnych zalecają współdziałanie członków grupy, której interesów bronią, ażeby wzmocni jej stanowisko w walce z CV innymi grupami.

Wynika stąd, że szermierze wierzeń partykularnych, którzy swój partykularyzm wynoszą ponad normy moralności powszechnej, zalecają przestrzeganie moralności podwójnej. Bronią tezy: cel i praca uświęca środki, szczególnie niebezpiecznej, gdy jej zwolennicy w imię sprawiedliwości materialnej zrywają ze sprawiedliwością formalną, gdy gwoli urzeczywistnienia swych ideałów propagują i podejmują wojny międzynarodowe i domowe. Praworządność zgodna z normami moralności powszechnej, odrzucana przez misjonarzy powszechnej walki o byt i wierzeń partykularnych, czerpie swą rację bytu w znacznej mierze z tego, że stawia tamę przesadnemu stosowaniu zasady: cel uświęca środki do pisania CV.

Od dawien dawna ludzie łączą się w związki gwoli urzeczywistnienia wspólnych celów oraz uznają za rzecz również pożyteczną tworzenie hierarchii związków. Powstały państwa, organizacje nadrzędne, sprawujące władzę naczelną w stosunku do podległych jednostek oraz ich związków zarówno praca dobrowolnych jak przymusowych, suwerenną, od nikogo niezależną, pomyślane i budowane jako równorzędne między sobą. Ich istnienie podobnie jak: innych związków jest uwarunkowane ustaleniem ogólnych norm postępowania osób do nich przynależnych, norm umożliwiających ciągłość współżycia w ich obrębie, zabezpieczających osiągnięcie zamierzeń, które przyświecały narodzinom związków i narosły w dalszym ciągu ich żywota. Od zarania dziejów aż po dzień dzisiejszy istnieje dualizm przymusowych norm prawnych, egzekwowanych przez państwa w ich obrębie, oraz dobrowolnych norm moralnych, porządkujących stosunki między państwami (międzynarodowe prawo publiczne) a jednostkami podlegającymi różnym państwom (międzynarodowe prawo prywatne). Określenie tych norm mianem prawa stanowi wyraz dążenia do terminologicznego sublimowania ich mocy obowiązującej. Wedle mniemania wielu czynnych mężów stanu, a nawet teoretyzujących prawników i moralistów moc obowiązująca naczelnych zasad prawnych jest terytorialnie ograniczona, sięga poza granice państwa co najwyżej w zakresie międzynarodowego prawa prywatnego, nie krępuje i nie powinna krępować CV stosunków państw do siebie, ujętych w normy międzynarodowego prawa/ publicznego aplikowania do pracy.

Państwowa władza naczelna, zastrzegająca sobie w obrębie swego władztwa wyłączne prawo stosowania przymusu, zezwalania na posiadanie broni, utrzymywania i rozporządzania wojskiem i policją, wydaje ustawy, wykonuje je, wymierza sprawiedliwość, karze przestępców, zapewnia wynagrodzenie strat poszkodowanym, wymuisza wykonanie dobrowolnych umów zgodnych z ustawami, unieważnia umowy wymuszone, zakazuje wszelkich samosądów, pojedynków oraz samopomocy, tzn. dochodzenia roszczeń, nie wyłączając prawnie uzasadnionych, na własną rękę, ogranicza obronę konieczną do wypadków oczywistej i groźnej napaści, oznacza i karze napastnika. Fakty dokonane w CV, sprzeczne z ustawami, prawa nie tworzą.

Prev