Ciekawe CV

System moralności chrześcijańskiej nie byłby trafnie obmyślanym środkiem osiągnięcia swych celów, gdyby wyrzekał się pomocy racjonalizmu i nauki. Zadaniem nauki jest nie tylko wzbogacenie naszej jaźni przez rozszerzenie jej widnokręgów intelektualnych, czyniące szlachetnej ciekawości poznania istoty rzeczy, ale przede wszystkim współdziałania tym sposobem w udoskonaleniu moralnym człowieka. Wiedza i oświata uzdolnią ją człowieka do lepszej oceny korzyści i strat, związanych z ciekawym CV powzięciem danego postanowienia, dzięki czemu ustalenie skutków postępowania staje sięściślejsze. Rozszerzenie widnokręgów intelektualnych budzi krytycyzm, wzmacnia poczucie umiaru, hamuje podanie o pracę uleganie popędom nie przemyślanym, ułatwia rozeznanie dobrego i złego. Upowszechnienie ciekawe CV oraz prawdziwej wiedzy i oświaty niewątpliwie przyczynia się do udoskonalenia etycznego ludzi, a nawet jest po temu niezbędne. Rozszerzenie widnokręgów intelektualnych nie może jednak spełni swego naczelnego zadania bez pomocy właściwych wskazań moralnych, ponieważ odpowiedź na pytanie, co powinno by najwyższą wartością w życiu człowieka, przekracza granice nauki. Urzeczywistnienie CV prawdziwego zadarnia nauki jest uwarunkowane postawą moralną człowieka, a jej udoskonalenie rozwojem nauki. Polityka ludzi może by uwieńczona pomyślnym skutkiem tylko w ramach systemu uskrzydlającego ducha ludzkiego do* najwyższego wzlotu, do utożsamiania prawdy i cnoty śladem Platona. Starożytni Grecy określali słowem filantropia” uczucia miłości i’ przyjaźni dla bliźnich. Moraliści greccy oraz rzymscy cenili i zalecali filantropię. Zwracali jednak szczególną uwagę na racjonalne motywy postępowania ludzkiego. Utożsamiali cnotliwy tryb życia z przestrzeganiem umiarkowania w każdej sprawie. Nie popada w zgubne ostateczności, kto umie je rozezna i pośrednią drogą. Tylko rozsądni mogą podoła zadaniu. Moraliści owocześni zaliczali rozsądek do cnót kardynalnych i ciekawych, ponieważ stanowi założenie właściwego postępowania. Racjonalistyczne ujęcie zagadnienia wyciskało piętno utylitaryzmu na ich wywodach. Uzyskiwanie wartości moralnych uznawali za osiągnięcie pewnego rodzaju korzyści. Chętnie dowodzili, że cnoty można nauczy. Często ideał sprawiedliwości, z istoty swej w wysokim stopniu racjonalistycznie uwarunkowany, streszczał w sobie rdzeń ich przykazań.Co prawda, Arystoteles zdawał sobie sprawę z tego, że miłość jest cnotą nadrzędną w stosunku do sprawiedliwości. Gdy jedni drugich kochają, (sprawiedliwość jest zbędna”. Ponieważ ten stan rzeczy rzadko się zdarza, należy oprze współżycie ludzi na sprawiedliwości. Bezspornie jednak szczytem sprawiedliwości jest sprawiedliwość połączona z życzliwością i sympatią dla bliźnich” {Eth. Nic. VIII, 1, 4). Arystoteles, zgodnie z grecką opinią publiczną, uważał pójście drogą pośrednią za najtrafniejsze rozwiązanie wszelkich trudności. Zalecał ustrój polityczny kombinujący demokrację z arystokracją. Utożsamiał szczęście i cnotę. Uważał za warunek żywota szczęśliwego zamożnośćśrednią, bliższą ubóstwa niż bogactwa. Ascezy nie pochwalał. Państwo doskonałe jest wtedy, gdy znaczna jest liczba osób średnio zamożnych, minimalna bogaczy i nędzarzy. Państwo nie powinno by ani zbyt ludne, ani niedoludnione, ani zbyt obszerne, ani zbyt szczupłe.

Next